een korte CV van Willem Vermandere

…geboren te Lauwe 9 februari 1940, (gebracht door de Leieboot), lagere school "tot in 't zevende".
Leerde van vader-wagenmaker-muzikant klarinet spelen en meestappen met de koninklijke harmonie Sint-Cecilia,
maar leert ook beitels slijpen en het hout bewerken.
Mag grieks en latijn gaan leren in het streng patersinternaat te Waregem.
Vader bekeek nooit mijn rapport, maar af en toe vroeg hij heel stillekes "speel j'altemets nog ne keer klarinette ?"
Aanvankelijk dacht ik ook pater te moeten worden, maar het beeldhouwen en componeren boeide me veel meer dan de theologische tractaten.
Terug naar huis dan maar, naar vaders houtkot en naar Gent voor twee jaar godsdienstwetenschappen.
Trouwen en kindjes kopen!
Drie jaar leraar te Nieuwpoort, tot het genoeg was.
Dit was mijn theateropleiding. Ik leerde er verhaaltjes vertellen aan de kinderen, wat nu goed van pas komt
bij de grote mensen.
Schrijft al jaren eigen tekst en muziek, goed voor meer dan een dozijn CD's, brengt liedjes, muziekskes en vertellementen van
De Panne tot Maaseik, van Frans Vlaanderen tot Friesland zong zelfs voor de oude belgen in Detroit, Rome, Lubumbashi en Kinshasa.
Schreef collumns voor Knack, later verwerkt tot boek : 'Thuis en nog veel verder".
Kapt al jaren grote stenen beelden om buiten te zetten met hun voeten in de klei en hun hoofd onder de lage wolken van Steenkerke.
Maar ook het voorvaderlijke hout laat mij niet los en de voorbije tijden is daar ook het ijzer, een beetje de duivelskunst van het vuur.
Schildert, tekent, snijdt en drukt lino's en houtsneden. Exposeert af en toe, als 't past (en als ze 't schone vragen)...

"Zoals de stedeling zich af en toe wil terugtrekken in een stil natuurgebied, zo wend ik me af en toe tot een optreden van Willem Vermandere. Bij hem gaat het niet om de show, de kleding, de belichting en allerlei nerveuze effecten. Hij is een unieke persoonlijkheid die in zichzelf bewaard heeft wat elders verloren is gegaan. Hij zingt over wat een mens bezig houdt: de liefde, geboorte, dood, werk en vreugde. Hij doet dat in een schitterende taal die niet aangetast is door alle onzin waar wij zo moe van worden. Hij brengt geen modieuze, zwaar opgemaakte gerechten, maar snijdt zelfgebakken brood in gulle plakken en belegt het met zelf gerookte Vlaamse hesp. Zijn teksten worden gedragen door wonderschone melodieën en ze lijken op de enig juiste manier gebracht te worden: in een vriendenkring door goede muzikanten die al jaren samen optrekken. Bij Willem Vermandere onderga ik een zuivering en ik kom altijd naar buiten met de gedachte: zo moet het eigenlijk!"

geschreven door Jacques Klöters na een optreden van Willem in Amstelveen