officiële website van zanger, beeldhouwer, schilder en schrijver Willem Vermandere
 |
Deze wondermooie novelle van Ernest Claes (1939) wordt heruitgegeven ter gelegenheid van een halve eeuw boekhandel Raaklijn (zie www.raaklijn.be). |
"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
 |
"Je betrapt jezelf erop het te lezen als poëzie" D/2007/45/407 |
 |
Geloof
maar niet dat de zanger zijn rijmsels en zijn vertellementen zomaar improviserend
de zaal inslingert. Ook de beeldhouwer schudt zijn stenen en zijn schilderijen
niet argeloos uit zijn mouw. Daar gaat veel geschrijf aan vooraf. Die
rijmelaar, die zot op zijn podium, leest zelf zo graag mythes en fabels
en reisverhalen, maar hij zit thuis in zijn polderdorp al jaren brieven
te schrijven naar verre vrienden, ooit ook een hele reeks stukjes voor
Knack. Daar komt dit boek uit voort. Blaast op uw toeters en tokkelt op
uw snaren, jodelt en danst, maar vergeet niet te lezen en bovenal, vergeet
niet te schrijven! Dit is het dagelijks brood, dit is vers bloed voor
de verbeelding. Vergeet ook niet te schrappen, anders kan je niet herboren
worden. Dat weet zelfs de slang, die haar knellend oud vel afstoot om
te kunnen groeien. D/2000/6144/002 |
|
Bekentenis
Om te zingen hoeven er echt geen rookwolken uit de grond te komen, alhoewel de wolken die hier over mijn vlakke polderland drijven, mijn verbeelding geweldig kunnen op stang jagen. Om te zingen heb je niet noodzakelijk een drumstel nodig, om het ritme te bepalen. Ik zou zeggen, zing vooral op de maat van je eigen hartslag. Het is waar dat je met het Engels overal ter wereld terecht kunt en wat ze noemen een "wereldhit" kunt scoren, maar hoe zal ik u dan de kwinkslagen en de grappige woorden van mijn voorouders aan u doorgeven en hoe zal ik mijn eigen gedachten over deze huidige wereld ragfijn aan u meedelen, zonder mijn eigen Vlaams-gekleurde Nederlandse moedertaal. Al vele jaren zwerf ik nu rond tussen Duinkerke en Groningen, met mijn gekke en weemoedige liedjes en met mijn zotte vertellementen. Ach dat zwerven langs de eindeloze autowegen kan 's winters lastig zijn, door sneeuw en ijs, door mist en regen. Gelukkig zijn daar de twee muzikanten-trawanten met gitaar, mandolien, fluit, klarinet en saxofoon. Gelukkig zijn daar overal luisterende mensen in de theaters en parochiezalen, 's zomers in feesttenten en op de pleinen in de stad. Ik zing van mijn kinderjaren en van de mensen die in mijn dorp geleefd hebben. Ik zing van de oorlog die mijn Westhoek verwoestte. Ik zing van bijzondere mensen die ik ontmoette, van Godelieve Rosselle diep in Frankrijk, van Daniël die na de oorlog naar Argentinië emigreerde, van die pater die de Indianen wilde bekeren maar tenslotte zelf Indiaan werd. Ik zing van de goede moeder aarde en van haar dwaze kinderen. Ik luister de telefoongesprekken af van God met de paus van Rome. Ik monkel om het spel van mijn computerkinderen. Ik zing voor een debiel meisje uit mijn straat. Ik zing een angstig lied omdat ze me van 't podium willen sleuren en me het zwijgen willen opleggen en me uit mijn huis en dorp willen verjagen. Sommige muzikanten spelen dansmuziek, dat is al heel verdienstelijk. Sommige zangers zingen van "ik hou van jou met je ogen zo blauw en ik zweer je eeuwig trouw, ook al sta ik in de kou". Heel ontroerend is dat. Maar met muziek en woord kan je veel opwindender avonturen beleven. Noem het maar kleinkunst of folk of chanson of cabaret of theater. 't Is mij al gelijk. Bij momenten wordt het jazz, bij momenten bijna kerkmuziek. Ik weet maar één ding, zingen en muziek maken is "zeer hevig" leven. |
| Deze website staat onder copyright. Publicatie vergt schriftelijke toelating. |